Przedprzewodniki i mapa sensoryczna

Mapy sensoryczne to coraz popularniejsze narzędzie wykorzystywane w instytucjach publicznych. Mapy mogą zwracać uwagę na:

• głośność,
• natężenie światła (np. migające światła, jaskrawe ekrany),
• zagęszczenie ludzi,
• zapachy,
• miejsca do odpoczynku i wyciszenia – spokojne, przyciemnione przestrzenie,
• toalety, wyjścia awaryjne, windy – istotne dla komfortu i bezpieczeństwa.

Osoby w spektrum często mają silną potrzebę przewidywalności i bezpieczeństwa. Dzięki takiej mapie goście mogą:

• dowiedzieć się, gdzie i jakie bodźce mogą napotkać w przestrzeni muzeum (np. głośne dźwięki, migające światła),
• lepiej przygotować się do wizyty w muzeum – zaplanować trasę zwiedzania tak, by unikać trudnych miejsc lub przygotować się na nie,
• zwiększyć kontrolę nad doświadczeniem i zmniejszyć lęk przed nieznanym,
• samodzielnie decydować, gdzie pójść i co zobaczyć, co zwiększa poczucie sprawczości i komfort psychiczny,
• zaplanować odpoczynek dzięki poznanym opisom miejsc do siedzenia oraz wyciszenia.

Mapa może być również ułatwieniem dla opiekunów i personelu:

• Opiekunowie mogą lepiej wspierać osobę autystyczną, wiedząc, które miejsca mogą być trudne.
• Pracownicy muzeum mogą lepiej zrozumieć potrzeby gościa, jeśli mapa jest częścią szerszego podejścia dostępnościowego.

Mapa sensoryczna jest elementem projektu „Sensorium wilanowskie” finansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Kultura Dostępna”.